در مورد من

یک ادم چقدر میتونه خود شیفته باشه که در مورد خودش بنویسه …

حتی وجودِ ” در مورد من ” خواه ناخواه موجب اغراق شده و گفتار انسان رو پر از خودخواهی و منیت می کنه و در ثانی مگر “مَن” برای خود آدم اهمیت دارد که برای دیگران هم داشته باشد ؟ به گمانم ما انسانها در شناخت یکدیگر شاید خوب باشیم ولی با هیچکس به اندازه ی خودمان غریبه نیستیم و اکنون مرا ماتم این گرفته که چگونه می توانم خودم را یعنی مرتضی بودن را با اینکه برای خودم نیز تجربه ای گنگ و مبهم است تبدیل به کلمه کرده و نشان شما بدهم که بدانید من کیستم ؟
حتی آنهایی نیز که در مورد خودشان می نویسند هیچ چیز در مورد مَن نمیگویند بلکه در مورد فعالیت من میگویند … اینکه من چیست و چگونه است بسیار با من چه کاری انجام میدهد تفاوت دارد !!
برای من من بودن ، یعنی خودم اینگونه در ذهنم متجلی می شود :

پسری عاشق قرمه سبزی ، هر از گاهی در مورد فلسفه و عرفان خوانده سپس شروع به یاوه گویی می کند …

خودنویس ها را بسیار دوست دارد و مدام کاغذ ها را یکی پس از دیگری باطل و خط خطی می کند …

گاهی از اینکه باید کار کرد ، نظم داشت و برای پول دوید بشدت افسرده شده و آرزو میکند ای کاش در یک کوه بلند یک زندگی راهبانه داشت و البته همیشه در حد آرزوست …

برنامه نویسی را دوست دارد و کاری است که از کودکی گاهی عاشقش می شود و گاهی متنفر …

خودش هم دقیق نمی داند چه شد و چگونه شد که سر از ترید و معامله گری درآورد

همیشه حسرت دوران خوش کودکی را می خورد و گه گاهی با زیر شلواری و دمپایی در خیابان ها چرخ می زند

این چیزی است که از خودم میدانم و صادقانه در میان گزاشتم هرچند موضوع هایی مثل اینکه عاشق نوشتن و داستان گویی ام ذکر نشد …

راستی اسم رینزایی یک لقب است ، دورانی عاشق ذن بودیسم بودم و این لغت را از آنجا با خودم آوردم .

بنظرم کافی است ، موفق باشید